ISTOČNJAČKE RELIGIJE NA ZAPADU ( iz kojih izvora je hrišćanstvo nastalo i pojam lika „Hrista“)-drugi dio
Obožavanje velike majke bogova i njenog ljubavnika ili sina bilo je vrlo rasprostranjeno u Rimskoj imperiji. Natpisi dokazuju da su njima dvoma odavane božanske počasti, odvojeno ili zajedno, ne samo u Italiji, naročito u Rimu, već takođe i u pokrajinama, osobito u Africi, Španiji, Portugaliji, Francuskoj, Njemačkoj i Bugarskoj. Njihov kult održao se i pošto je Konstantin proglasio hrišćanstvo državnom vjerom. Bezumni zanos, pogrešno smatran kao božansko nadahnuće, unakažavanje tijela, teorija o novom rođenju o oslobođenju od grijehova pomoću prolivanja krvi, imaju svoje porijeklo u neznanju i nerazumijevanju metafora i simbola koji su krili istinsku poruku tog drevnog učenja. Takav način prihvatanja vjere i ceremonija odgovarao je crkvenim institucijama koje su bile u narastanju jer su na taj način njih „promicali“ i održavali u životu. Na takav način sveštenici postaju spona između Boga i ljudi i čuvari „istine“ o Bogu i „pravom učenju“ čiji su oni naslednici i čuvari. Sebi su sami uzeli pravo da budu privilegovani. Pravi karakter učenja, često je bio maskiran velom alegoričkog ili filozofskog tumačenja, kao što je i danas, koje je vjerovatno bilo dovoljno da zanesene i oduševljene vjernike obmane, pa čak da i obrazovaniji među njima pomiri sa stvarima koje bi ih inače ispunile užasom i gnušanjem.Religije velike majke, sa svojom čudnom mješavinom sirovog divljaštva i duhovnih stremljenja, bila je samo jedna od mnogih sličnih istočnjačkih vjera koje su se u docnije doba raširile u Rimskoj imperiji.Ovakvo ispoljavanje vjere bilo je za mase a za one upućene nije i oni su ga krili radi sebe i manipulisanja sa narodima da bi na račun toga mogli lijepo i lahko živjeti. Napajajući evropske narode tuđinskim idealima života, istočne religije su ovladale antičkom civilizacijom. Ispravnije je reći da to nisu bili tuđinski ideali zato što su svim državama sredozemlja prije nove ere i prije rimske carevine vladala jedna knjiga ( drevni Egipat, Abisinija ( današnja Etiopija), Italija, Grčka, U Aziji države oko Eufrata i Tigrisa( Irak, Iran, Jordan, Sirija, Izrael, Saudijska Arabija i dr.) i dalje uključujući i Indiju. Oni su imali jednaku religiju što se tiče suštine vjerovanja a ona se ogledala u Glavnoj knjizi ( Knjiga sjaja ili Drvo života i smrti, Evolucija stvaranja univerzuma i čovjeka). Jelinsko i rimsko društvo bilo je sagrađeno na ideji potčinjenosti pojedinca društvenoj, zajednici, građanina države. Ovo je uzdizalo sigurnost državne zajednice, kao vrhovni cilj ponašanja, iznad sigurnosti pojedinca bilo u ovom ili u onom svijetu. Zadojeni od djetinjstva ovim nesebičnim idealom građani su posvećivali svoje živote jednoj službi i bili gotovi da ih žrtvuju radi opšteg dobra. Sve je ovo izmijenjeno prodiranjem ideje koja se već rađala zakonitim kretanjem u evoluciji slobode pojedinca a u okviru već postojeće ideologije i vjerovanja da je i pojedinac važan u društvu a ne samo država i zajednica koju su predstavljali i zagovarali se samo nosioci vlasti koji su na taj način najviše uživali u tom takvom društvu. Čim se zanemaruje mjesto i uloga pojedinca neminovno se stvaraju učenja i razmišljanja o smislu života i uopšte rođenja čovjeka i za šta i za koga živjeti.Svako uređenje potkopa sebe i stvara uslove za nastanak novog ako ne održava ravnotežu u zajednici. Kad se ne živi dobro u državi onda ljudi i pojedinci počinju da traže rješenje za bolji život i izlazak iz krize i nevaljalog stanja. Tako su i nastajale religije. Sve je ovo izmijenjeno prodiranjem istočnjačkih religija koje su učile da su opštenje duše s bogom i njeno vječno spasenje jedine stvari radi kojih vrijedi živjeti. Posmatrajući kako ljudi žive, kakvi su odnosi među nama, kako se grade vrijednosti, dovodili su ljude da razmišljaju o smislu svog života. Na taj način stvarao se odnos čovjeka i prema sebi a ne samo prema zajednici što je i uticalo da su se ljudi povlačili i usredsređivali misli na svoja sopstvena duhovna osjećanja i u sebi gajili preziranje sadašnjeg života kojeg su smatrali samo kao pripremu za bolji vječni život. Zemaljski grad izgledao je bijedan i za preziranje ljudima čije su oči nazirale božiji grad u nebeskim oblacima. Nastalo je opšte raspadanje političkog organizma. Među bogovima istočnog porijekla koji su se u doba opadanja antičkog svijeta takmičili među sobom za vjernost zapada bilo je i staro persijsko božanstvo Mitra. U pogledu doktrina i obreda Mitrin kult izgleda da je imao mnoge dodirne tačke ne samo sa religijom majke bogova već i sa hrišćanstvom. Počet ćemo sa objašnjavanjem poruke i ceremonije oko proslavljanja božića. Ova svetkovina uzeta je od istočnjačke religije. U julijanskom kalendaru 25 decembar obilježen je kao kratkodnevnica, i smatran je za danom rođenja sunca, jer poslije ovog datuma dani počinju da duljaju i moć sunca da jača. Ritual rođenja, kao što je igleda,, proslavljan u Siriji i Misiru, bio je značajan. Proslavljači se povuku u izvjesne unutrašnje svete odaje, iz kojih iziđu u ponoć i viču:“Djevica je rodila! Svjetlost raste!“. Nema sumnje da je djevica koja je tako rađala sina 25 decembra bila velika istočnjačka boginja koju su Semiti zvali nebeskom djevicom ili prosto nebeskom boginjom. U semitskim zemljama ona je bila neka vrsta Astarte. Mitru su njegovi obožavaoci identifikovali sa suncem, zvali ga nepobjedivim suncem. Otuda je i njegov dan rođenja bio 25 decembar. Jevanđelja ništa ne kažu o danu Hristova rođenja, te prema tome crkva ga i u najranije doba nije ni proslavljala. Vremenom, međutim, hrišćani u Misiru počeli su da smatraju 6 januar kao dan Hristova rođenja. Zašto baš šestog (6)? Taj dan im je bio i običaj proslavljanja Spasiteljevog rođenja( ko je taj spasitelj i gdje se nalazi, šta 6 simbolizuje). Taj dan se postepeno širio dok u četvrtom vijeku nije bio primljen svugdje na Istoku. Ali krajem trećeg ili početkom četvrtog vijeka zapadna crkva, koja nije nikad bila priznala 6 januar kao dan Hristovog rođenja( utvrdite zašto i zašto tobože Židovi nisu prihvatili „Svog Isusa“ i gdje je korijen sukoba sa Jevrejima ne samo hrišćanstva nego i drugih), usvoila je 25 decembar kao „istinski datum“, i vremenom njenu odluku primila je takođe i istočna crkva. U Antiohu ova promjena usvojena je tek oko 375 po Hristu. Koji su obziri naveli crkvene vlasti da uvedu praznik Božić? Motive za uvođenje ove novine izložio je sa velikom iskrenošću jedan sirijski pisac. Razlog ,kaže on, zbog koga su oci pomjerili proslavu od 6 januara na 25 decembar je ovaj. Običaj je bio da tog istog dana, 25 decembra, proslavljaju rođenje sunca, kojom su prilikom palili svjetlost u znak svečanosti. Hrišćani su takođe učestvovali u ovim svetkovinama. Stoga kad su crkveni oci zapazili da su hrišćani naklonjeni ovom prazniku, oni se posavjetuju i riješe da se Hristovo rođenje proslavlja toga dana a bogojavljanje 6 januara. Prema tome , u vezi s tim običajem, zadržala se i praksa da se vatre pale do šestog. Da bi to zakamuflirali oni su koristli i riječi „neznabošci“( a razumijevajte od njih su posudili vjeru i bili su pravi vjernici). „Neznabožačko“ porijeklo božića jasno nagovještava, i prećutno priznaje, Avgustin, opominjući hrišćansku braću da ne proslavljaju taj svečan dan kao „neznabošci“ zbog sunca, a ne zbog „Hristova rođenja“. Šta je onda „Hristovo rođenje“? Tako izgleda da je hrišćanska crkva izabrala da proslavlja rođenje „svoga osnivača“ 25 decembra da bi prenijela odanost sa sunca na onoga koji se zvao sunce pravde. Međutim ni ovo nije dobro pojašnjeno niti je tako, iz razloga što treba razumijevati ispravno kult vatre i svjetlosti i simboliku toga.Na primjer svjetlost onačava ono duševno stanje čovjeka koje je poželjno a to je „mentalna tišina“. Ljudi su htjeli nešto učiniti sa sobom a ne samo da razumijevaju godišnja doba i kad sunce izlazi i zalazi, i pored toga što je to u neposrednoj vezi i međudjelovanju. Ako je tako bilo, a jeste, onda nema nčega nevjerovatnog u pretpostavci da su motivi iste vrste naveli crkvene vlasti da prilagode uskršnju proslavu smrti i vaskrsenja svoga Boga proslavi smrti i vaskrsenja jednog drugog azijskog boga koja se držala u istoj sezoni. Uskršnji obredi u Grčkoj, Siciliji i južnoj Italiji i sada su u izvjesnim tačkama vrlo slični Adonisovim obredima. Ovo nije nikakvo prilagođavanje već kontinuitet jednog te istog vjerovanja samo kamufliranog od onih snaga koje su ga želile „prisvojiti“ kao njihovo vlasništvo i umijeće. Smrt i vaskrsenje Atija zvanično su proslavljani u Rimu 24 i 25 marta; kako je ovaj drugi datum smatran prolećnom ravnodnevnicom, mislilo se da je on najpodesniji za oživljenje za oživljenje boga bilja, koji je preko zime bio mrtav ili je spavao. Ali prema jednom starom i rasprostranjenom predanju Hristos je stradao 25 marta te su stoga neki hrišćani redovno proslavljali raspeće toga dana bez obzira na stanje mjeseca. U svojoj knjizi Allahovo utočište je u nama pojasnio sam šta je poruka raspeća i vaskrsnuća. Prema tome predanje da se „Hristova smrt“ desila 25 marta bilo je staro i duboko ukorijenjeno. Ono je toliko čudnije što astronomski obziri dokazuju da nije moglo imati nikakve istorijske osnove. Stoga je, izgleda, neminovan zaključak da je Hristovo stradanje namjerno preneseno na taj datum da bi bilo u skladu sa starijom svetkovinom proljetne ravnonevnice. Tako je nariktano da smrt spasiteljeva padne baš u onaj dan u koji je, prema opštem vjerovanju, svijet stvoren. Ali i vaskrsenje Atija, koji je spajao u sebi svojstva božanskog oca i božanskog sina, zvanično je proslavljano u Rimu istoga dana. Kad se ima u vidu da je Đurdevdan u aprilu zamijenio staru svetkovinu Parilije; da je svetkovina sv. Jovana Krstitelja u junu naslijedila srednjoljetnu svetkovinu vode; da je Velika gospođa u avgustu istisla Dijaninu svetkovinu; da je praznik Svih Svetih u novembru produženje jedne stare svetkovine u spomen mrtvih ( a kojih mrtvih), i da se samo rođenje Hrista proslavlja o kratkodnevnici u decembru jer je taj dan smatran za dan rođenja sunca, onda nam se ne može prebaciti da je neoprezno i neopravdano što pretpostavljamo da je i drugi glavni praznik hrišćanske crkve- proslavljanje Uskrsa prilagođen sličnoj proslavi frigijskog boga Atija o prolećnoj ravnodnevnici. Značajna je podudarnost da su se hrišćanske i istočne proslave božanske smrti i vaskrsenja držale u isto vrijeme i u istim mjestima. Jer mjesta u kojima je svetkovana Hristova smrt o proljetnoj ravnodnevnici bila su Frigija, Galija i Rim, to jest baš oni predjeli u kojima je Atijev kult ponikao. Ovu podudarnost ne treba smatrati slučajnom. Ako je proljetna ravnodnevnica, vrijeme u koje se u umjerenim zonama u prirodi ogleda svjež izliv životne energije, smatrana još od starina kao vrijeme kad je svijet svake godine ponovo stvaran u vaskrsenju boga, onda ništa nije moglo biti prirodnije nego da se i vaskrsenje novog božanstva veže za istu važnu tačku godine. Samo treba zapaziti da pošto je Hristova smrt datirana 25 marta, onda se njegovo vaskrsenje, prema hrišćanskom predanju, morao desiti 27 marta (9), što je dva dana kasnije od proljetne ravnodnevnice julijanskog kalendara i Atijevog vaskrsenja. Druga jedna hrišćanska tradicija, koju je primio Laktancije a možda i crkva u Galiji, datirala je Hristovu smrt 23 a njegovo vaskrsenje 25 marta. Tako da se njegovo vaskrsenje tačno podudaralo sa Atijevim vaskrsenjem. Iz spisa jednog anonimnog hrišćanina, koji je pisao u četvrtom vijeku, vidi se da su i hrišćani i istočne religije bili pod velikim utiskom značajne podudarnosti između smrti i vaskrsenja njihovih odnosnih božanstava, i da je ta podudarnost bila tema ogorčenih raspri između pristalica suparničkih religija.Istočnjaci su dokazivali da je Hristovo vaskrsenje bilo falsifikovanje i imitacija Atijevog vaskrsenja, dok su hrišćani sa istom vatrenošću tvrdili da je atijevo vaskrsenje đavolsko izopačenje Hristovog vaskrsenja. Pa da bi se nekako umirili onda su ili dogovorom ili prećutnim sporazumom kroz „organizovanje carstava“( Rimsko carstvo, Aleksandra Makedonskog, Persijsko carstvo, Vavilonsko i druga carstva) koja su pokoravala svako sve narode i tako se međusobom tukli da bi kroz literaturu ljudi nebi spoznali odakle je prvo krenulo. Ispada da je taj drevni narod ratovo jedan protiv drugih a sudila im „jedna knjiga“. Iz ovog se i zaključuje zašto Jevrejima prigovaraju da su predali „Hrista“ Rimljanima i odrekli se svog čovjeka. Međutim, tu je istina skroz druga i sakrivena da bi svaki subjekt imao svoj kolač. Pa na primjer kad islamisti kažu da nas je Bog podijelio na različite narode „ da bi se bolje upoznavali“ upravo govore o planiranoj smutnji i laži koja se može razotkriti u razumijevanju početaka nastanka glavnih svjetskih današnjih religija. Planski su htjeli podjele da bi vladali „svojim kolačem“ koji su ga drugi napravili a oni ga sebi prisvojili i od toga napravili biznis i kastu-državu u državi. Bog-original stariji je od svoje kopije. Onaj ko izučava uporedno sve religije neminovno dolazi do ovakve istine.Svijet ne može da živi na onoj visini na kojoj žive njegovi veliki ljudi.
